Το ζήτημα δεν είναι να είσαι πάντα ο καλύτερος αλλά να σε καμία περίπτωση να μην είσαι ποτέ ο χειρότερος -στιγμιαίο-

Το Σάββατο που μας πέρασε(27/02/21) είχα πάει να πάρω καφέ απέναντι από το μαγαζί μου, στον “Ρικ ντε Μπριζ” όπως σκέφτηκα να τον βαφτίσω μόλις τώρα τον φίλτατο Αντρίκο. Καθώς περίμενα το εσπρεσάκι μου και έστριβα ένα -σχεδόν- αψεγάδιαστο τσιγάρο, μεταξύ όλων εκείνων που σχολιάζαμε έφτασε η κουβέντα και στον Κουφοντίνα και την περιβόητη πλέον απεργία πείνας που κάνει. Όπως και τα υπόλοιπα “μεγάλα” ζητήματα που θα μας απασχολήσουν στη ζωή μας, έτσι και σε αυτό οι απόψεις είναι κάμποσες αλλά πάντοτε δύο είναι εκείνες που έχουν τους περισσότερους οπαδούς. Εκείνη που δίνει δίκιο στον καταδικασμένο τρομοκράτη Δημήτρη Κουφοντίνα και η άλλη που δεν του αφήνει κανένα περιθώριο “δικαιώματος” αφού στην τελική έτσι έστρωσε ο ίδιος και έτσι πρέπει να κοιμηθεί.

Ας δούμε τα πράγματα όπως ακριβώς έχουν και μετά πάμε να δούμε που θα καταλήξουμε. Ο Κουφοντίνας έχει καταδικαστεί σε 13 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 11 δολοφονίες όπως επίσης και σε ληστείες, εκρήξεις και συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση “17 Νοέμβρη“. Βρίσκεται φυλακισμένος από το 2002 και πριν από τέσσερα χρόνια περίπου, το 2017, ξεκίνησε να παίρνει άδειες εξόδου από τη φυλακή σύμφωνα με τον νόμο Παρασκευόπουλου που εφαρμόστηκε για την αποσυμφόρηση των φυλακών και έπρεπε να πάψει τον Απρίλιο του 2016 αλλά για κάποιο λόγο συνεχίστηκε μέχρι τον Αύγουστο του 2019. Ένας νόμος που έδινε το ΊΔΙΟ δικαίωμα τόσο σε έναν κλέφτη όσο και σε έναν παιδόφιλο, παιδοκτόνο και κάθε τύπου εγκληματία. Τόσα κενά είχε εκείνος ο νόμος…

Αλλά δεν μας ενδιαφέρει ο νόμος ούτε και τα κενά που έχει γιατί είναι και αυτός “παιδί” των ανθρώπων και φυσικά, όπως τα υπόλοιπα, είναι γεμάτος λάθη και ελαττώματα. Το ζήτημα είναι πολλαπλό στο θέμα του Κουφοντίνα, δεν αρκεί μία απάντηση και δεν πρέπει να χάσουμε το δάσος. Ας δούμε λοιπόν τι συμβαίνει. Ο καταδικασμένος τρομοκράτης έχει αιτηθεί την μετακίνησή του από τις φυλακές που βρίσκεται σε αυτές του Κορυδαλλού. Σύμφωνα με τον νόμο που έχουμε εδώ στην Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει είτε είναι ληστής είτε φονιάς είτε οτιδήποτε άλλο. Ο λόγος που προχώρησε σε απεργία πείνας είναι επειδή η κυβέρνησή μας εντελώς παράνομα αποφάσισε να μην του επιτρέψει την μετακίνηση ή μάλλον καλύτερα, αποφεύγει να του απαντήσει χρησιμοποιώντας το επιχείρημα “δεν δεχόμαστε εκβιασμούς” αρχικά και τώρα που ζόρισε η κατάσταση της υγείας του Κουφοντίνα λέει “μπορεί να κάνει αίτηση το Σεπτέμβριο του 2021“.

Αφού γνωρίζουμε πια όλα τα δεδομένα ας εξετάσουμε τι λένε οι δύο επικρατέστερες πλευρές της ιστορίας του Κουφοντίνα. Έχουμε λοιπόν αυτή που λέει να μην δοθεί καμία άδεια μεταφοράς σε αυτόν τον επικίνδυνο άνθρωπο, οτι αυτός ο καταδικασμένος τρομοκράτης πρέπει απλά να σαπίσει στη φυλακή χωρίς πολλά πολλά. Η πλευρά αυτή, με την οποία τάσσεται η κυβέρνηση και η Ελληνική Λύση, έχει αποφασίσει να αφήσει τον Κουφοντίνα να πεθάνει από την απεργία πείνας που ο ίδιος κάνει και δείχνει να μην της καίγεται καρφί για τις συνέπειες όπως συμβαίνει και με τους υποστηρικτές της.

Από την άλλη μεριά έχουμε ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ και Μέρα25 που υποστηρίζουν την εφαρμογή του νόμου για το ζήτημα του Κουφοντίνα ώστε να μην γίνουμε η πρώτη “πολιτισμένη” χώρα της νέας χιλιετίας που θα πεθάνει κρατούμενος από απεργία πείνας. Και φυσικά έχουμε και πάρα πολλούς συμπολίτες μας που αποφάσισαν να κάνουν πορείες διαμαρτυρίας για τον καταδικασμένο τρομοκράτη και να συγκρουστούν με τις αστυνομικές δυνάμεις. Ο λόγος που έγραψα ποια είναι τα κόμματα που στηρίζουν ή όχι την πλευρά του Κουφοντίνα, είναι γιατί θέλω να τονίσω οτι το συγκεκριμένο ζήτημα, σε μια πρώτη ανάγνωση, είναι πολιτικό και όχι κοινωνικό.

Όπως φυσικά θέλω να τονίσω το εξής. Αν ο Κουφοντίνας τελικά πεθάνει από την απεργία πείνας που κάνει, τότε αυτομάτως το ζήτημα θα γίνει κοινωνικό και θα ξεφύγει από τα πολιτικά πλαίσια. Ο λόγος που θα συμβεί αυτό το πράγμα είναι οτι θα υπάρχει πια το δεδικασμένο του “αδικοχαμένου” τρομοκράτη της “17 Νοέμβρη” και πλέον, όποια κυβέρνηση το επιθυμεί από δω και πέρα, θα μπορεί να αδιαφορεί στον κάθε απεργό πείνας που θα ακολουθήσει. Και πριν φωνάξετε οτι ο Κουφοντίνας πήρε τόσες ψυχές και τα συναφή, ας σκεφτούμε πρώτα εκείνον τον άνθρωπο που μπορεί να βρίσκεται αδίκως στη φυλακή και να μην μπορεί να κάνει το οτιδήποτε για να βρει το δίκιο του. Εκτός κι αν πιστεύετε οτι ΌΛΟΙ όσοι είναι στα κελιά των φυλακών είναι δίκαια εκεί μέσα και δεν υπάρχει κανένας που να έχει αδικηθεί από τους ανθρώπους που εφαρμόζουν τους ανθρώπινους νόμους. Εγώ προσωπικά σε αυτόν τον “ένα αδικημένο” αναφέρομαι, για αυτόν τον κακόμοιρο γράφω αυτό το κείμενο και για το δικό του καλό(και ποιος ξέρει στο μέλλον, μπορεί και για το δικό σου, το δικό μου κ.ο.κ.)

Αυτή ήταν η άποψή μου για το θέμα του Κουφοντίνα αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που οφείλουμε να συζητήσουμε. Και για ακόμα μία φορά ο προβληματισμός μου έχει να κάνει με τον κόσμο, δηλαδή με μας. Βρισκόμαστε σε καθεστώς περιορισμού εξαιτίας του covid-19 εδώ και ένα χρόνο συν ένα μήνα. Η οικονομική κατάσταση των περισσότερων Ελλήνων που ζουν στην Ελλάδα σήμερα είναι -οριακά- σκ@τ@ και δεν προβλέπεται να γίνει καλύτερη. Άνθρωποι καθημερινά χάνουν τις δουλειές τους, επιχειρήσεις πακετάρουν και λουκετάρουν με ελαφρά πηδηματάκια και ο κάθε χψ Άδωνις Γεωργιάδης ειρωνεύεται τον κόσμο που υποφέρει μέσα από τραγικά άστοχες τοποθετήσεις στα μέσα ενημέρωσης. Η υπομονή του λαού δείχνει να εξαντλείται σε οτι έχει να κάνει με την πανδημία και τον περιορισμό αλλά η αλήθεια είναι οτι δεν έχει “ανοίξει ρουθούνι“, ούτε που έχει ιδρώσει το αυτί των κυβερνώντων τη χώρα από κανέναν. Αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας εδώ και 400 μέρες ας πούμε…

Γίνεται αυτό που γίνεται με την απεργία πείνας του καταδικασμένου τρομοκράτη Δημήτρη Κουφοντίνα και από την πρώτη στιγμή βλέπεις αντιδράσεις. Προχωράει η ιστορία, γίνεται γνωστή η αδιαφορία της κυβέρνησης σχετικά με το αίτημα μεταφοράς του Κουφοντίνα και μέσα σε λίγες ώρες γίνονται από συζητήσεις μέσα στη βουλή μέχρι πορείες και ξύλο με την αστυνομία. Και δεν είμαι χαζός, ξέρω οτι η πλειοψηφία εκείνων που πήγαν στις πορείες είναι οπαδοί των κομμάτων που στήριξαν το δίκαιο του Κουφοντίνα. Όλοι όσοι βγήκαν στους δρόμους αψήφησαν τους νόμους και τα πρόστιμα για να κάνουν το γούστο του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, του ΚΙΝΑΛ και του Μέρα25. Κρατήστε το αυτό που σας γράφω και πάμε στο επόμενο.

Στο ίδιο διάστημα, δηλαδή σε αυτό της καραντίνας και των περιορισμών, είχαμε τη(ν) (κατα)δίκη της Χρυσής Αυγής για εγκλήματα των στελεχών της και για σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης. Τότε ο κόσμος που συγκεντρώθηκε έξω από το δικαστήριο, με κοινό κάλεσμα όλων των κομμάτων συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της κυβέρνησης που εφάρμοσε την καραντίνα(!!!), ξεπερνούσε τους 15.000. Όπως φυσικά είχαν πραγματοποιηθεί και πορείες υπέρ της καταδίκης των χρυσαυγιτών με επεισόδια και διάφορες τέτοιου είδους “ομορφιές“. Αυτό είναι το δεύτερο που θέλω να κρατήσετε.

Η σύνοψη όλων αυτών που σας έγραψα παραπάνω είναι οτι ενώ οι Έλληνες αψήφησαν τους νόμους και έκαναν τις πορείες που έκαναν για την εφαρμογή της δικαιοσύνης σε όλες τις περιπτώσεις, έστω και υποκινούμενοι από την πολιτική σκηνή της χώρας, ξέχασαν όμως να διαμαρτυρηθούν για τους εαυτούς τους. Ή μάλλον ξεχάσαμε να διαμαρτυρηθούμε για τους εαυτούς μας επειδή ακριβώς κανένα κόμμα δεν μπήκε μπροστάρης σε αυτό. Θέλουμε δημοκρατία λέμε αλλά δεν ξέρουμε πως να τη ζήσουμε και να τη διαχειριστούμε. Δεν μας κάνει κανένας για να μας κυβερνήσει όμως με την πρώτη ευκαιρία τρέχουμε πίσω από τον οποιοδήποτε εκκολαπτόμενο “Μεσσία” που εμφανίζεται μπροστά μας. Έχουμε γίνει μία σύγχρονη Βαβέλ και δεν αναφέρομαι στο κομμάτι της παγκοσμιοποίησης αλλά στην κουλτούρα και στο ήθος μας, εκεί είμαστε πολύ μπλεγμένοι. Ίσως να είμαστε σε χειρότερη μοίρα και από τον περίφημο “Γόρδιο Δεσμό“, έναν κόμπο τόσο μπλεγμένο που σύμφωνα με τους βάρβαρους όποιος τον έλυνε θα κατακτούσε τον κόσμο. Τη λύση έδωσε ο Μέγας Αλέξανδρος ο οποίος αφού παρατήρησε τον κόμπο, έβγαλε το ξίφος του από τη θήκη του και τον έκοψε λέγοντας: “Οτι δε λύεται, κόπτεται“.

Σύμφωνα λοιπόν με την ερμηνεία της παραπάνω ιστορίας του “Γόρδιου Δεσμού“, ο κόμπος συμβολίζει καθετί που είναι δυσεπίλυτο και δύσκολο είτε στην προσωπική μας ζωή, είτε στην επαγγελματική είτε στην πολιτική. Από την άλλη το ξίφος που χρησιμοποίησε ο Μέγας Αλέξανδρος συμβολίζει την αποφασιστικότητα και την τόλμη που χρειάζεται κάποιος για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που θα του φέρει η ζωή. Σας το έχω ξαναγράψει και δεν θα βαρεθώ να το γράφω. Οι απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που έχουμε ως οντότητες κρύβονται πολλές φορές στο παρελθόν μας, στην ίδια μας την ιστορία. Μην ξεχνάτε οτι οι πρόγονοί μας ήταν πάρα πολύ μπροστά από την εποχή τους και έγιναν ο ποιο ζηλευτός λαός που γέννησε η Γη, οπότε ήξεραν κάτι παραπάνω από μας. Δεν είναι κακό να τους “συμβουλευόμαστε” όταν νιώθουμε οτι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, ίσα ίσα που είναι ιερή μας υποχρέωση να διαφυλάξουμε όλες εκείνες τις αξίες που ξεχωρίζουν τους Έλληνες από τους υπόλοιπους λαούς και να “καθαρίσουμε” τη βρωμιά που περιβάλλει σήμερα τον ελληνικό λαό.

Μιχάλης Βελτσίστας