Έγραψα, από την προηγούμενη Παρασκευή, ότι θα γράψω για τη συμπεριφορά των Αιτωλικιωτών προς τους συμπολίτες τους. Για τον τρόπο που οι Αιτωλικιώτες αντιμετωπίζουν τους γείτονές τους, αυτούς με τους οποίους συναναστρέφονται καθημερινά, αυτούς που τους χαιρετούν, κάνουν ακόμα και παρέα μαζί τους.

Δε θα γράψω για τα υπέροχα, χαμογελαστά πρόσωπα, τις ευχάριστες, αληθινές καλημέρες, τα κεράσματα μέσα από την ψυχή τους στο διπλανό τραπέζι, τη στήριξη σε όποιον την έχει ανάγκη. Μακάρι να ήταν όλοι έτσι, αλλά δεν είναι. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις με τις οποίες απλά απορείς ή ενοχλείσαι λίγο (ή και πολύ), οι περιπτώσεις που σε στεναχωρούν, ακόμα κι αυτές -ίσως πιο τραβηγμένες- που αρχίζουν να σου δημιουργούν σημαντικά προβλήματα στην καθημερινότητα ή στα επαγγελματικά σου.

Η περιοχή μας είναι πολύ μικρή, αναγκαστικά υπάρχει “περιορισμός πελατείας“, δηλαδή 10 άτομα είμαστε όλοι κι όλοι, ποιον να πρωτοστηρίξουμε; Δεν υπάρχει ένα μανάβικο, δεν υπάρχει ένα μπακάλικο, δεν υπάρχει ένα κομμωτήριο, ένα σούπερ μάρκετ και σίγουρα δεν υπάρχει μια καφετέρια! Και οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων ή θα είναι συγγενείς μας, ή θα είναι φίλοι μας, ή θα είναι γνωστοί μας που θέλουμε να τους στηρίξουμε γιατί όντως αξίζει να τους στηρίξουμε ή επειδή κι αυτοί στηρίζουν τις δικές μας επιχειρήσεις. Ίσως κάποιες φορές να κάνουμε και τα στραβά μάτια γιατί “έλα μωρέ, είναι καλό παιδί ο τάδε κι έχει οικογένεια”, αλλά όταν πχ παίρνεις πιτόγυρα delivery μια φορά στις δυο βδομάδες, ε ρε φίλε, θες να το ευχαριστηθείς.

Έχω κάνει αυτή τη συζήτηση πολλές φορές. Φίλοι μου παίρνουν ψωμί από διαφορετικό φούρνο κάθε μέρα, καφέ στο χέρι από άλλη καφετέρια, κρέας από διαφορετικά κρεοπωλεία. Και οι επιχειρηματίες στην πλειοψηφία τους το δέχονται αυτό. Και τους βοηθά να γίνουν και καλύτεροι. Έφτιαξε όμορφη βιτρίνα ο βιβλιοπώλης, έφερε ωραία λουλούδια ο ανθοπώλης, έβγαλε προσφορές ο μανάβης, κάνει delivery ο μπακάλης, έβαλε σπιτικά γλυκά η καφετέρια, “α θα το κάνω κι εγώ, τέλεια ιδέα“.

Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Αυτοί που θέλουν να “ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα“. Αυτοί που θα ξεκινήσουν φήμη ότι τα γλυκά σου είναι μπαγιάτικα, ότι το κρεοπωλείο σου είναι βρώμικο, ότι δεν είσαι ευγενικός, ότι πήραν μια φορά ψωμί κι ήταν άνοστο ή ποιος ξέρει τι άλλο. Αυτοί που θα παραπονιούνται ότι τους ρίχνεις τα νερά στο αυλάκι τους, ότι το δέντρο σου τους κόβει τον αέρα, ότι κάνουν πολλή φασαρία τα παιδιά σου που παίζουν πιο δίπλα. Αυτοί που θα σου κάνουν μήνυση που άλλαξες θέση το τραπέζι σου και ενοχλεί, που η μουσική σου είναι δυνατά, που έβαλες παράνομα τέντα, που άλλαξες θέση τη γλάστρα του δήμου. Αυτοί που θα σου κάνουν πόλεμο και θα κάνουν το παν να μη σου επιτρέψουν να λειτουργήσεις όπως θες. Αυτοί που δεν μπορούν να σε συναγωνιστούν με την ποιότητά τους και μόνος δρόμος τους είναι να σε βγάλουν από τη μέση. Αυτοί που δεν τους νοιάζει να είναι γεμάτοι. Τους νοιάζει να είσαι εσύ άδειος. 

Να στηρίζουμε αυτούς που αξίζουν να τους στηρίξουμε. Που μας κερδίζουν με το γλυκό τους το χαμόγελο, με τους καλούς τους τρόπους, με την καλή ποιότητα των προϊόντων τους. 

Είναι ένα παιχνίδι που θα κερδίσει αυτός που θα παίξει δίκαια και θα σεβαστεί τον συμπαίκτη του. Δεν είναι ένα παιχνίδι που περνάνε οι ζαβολιές. Αργά ή γρήγορα θα σε καταλάβουν και θα χάσεις.

Βάσω Ζ. Νικολογιάννη