Γι’ αλλού ξεκίνησα σήμερα, “κι αλλού η ζωή με πάει”!

Ήθελα τόσο πολύ να γράψω για τους δρομείς του τόπου μας, που έχουν γυρίσει όλη την Ελλάδα, με πρόσφατη τη συμμετοχή τους στον αγώνα “Μιχάλης Κούσης” στο Αγρίνιο και στον 1ο Ηνίοχο δρόμο (Άμφισσα-Ιτέα).

Αλλά με προλαβαίνουν οι εξελίξεις και δεν μπορώ να τις αφήσω ασχολίαστες. (Επιφυλάσσομαι να το γράψω την επόμενη εβδομάδα το άρθρο των Αιτωλικιωτών δρομέων).

Τις τελευταίες μέρες έχουμε λάβει μήνυμα εδώ στην περιοχή μας από το περίφημο 112 για τις καιρικές συνθήκες.

Μέσω του μηνύματος οι πολίτες ενημερώνονται ότι θα πρέπει να αποφεύγουν τις άσκοπες μετακινήσεις, περιοχές που έχουν πλημμυρίσει ή μπορεί να πλημμυρίσουν, ενώ παροτρύνονται να ακολουθούν τις οδηγίες των αρχών.

Με τον ερχομό της κακοκαιρίας “Μπάλλος”, γέμισε η επικράτεια μηνύματα από το 112! 

Ναι, σίγουρα θέλει προσοχή, δε θα πω το αντίθετο.

Δεν ξέρω, όμως, αν αυτό το 112, είναι η λύση για την διαχείριση μίας κατάστασης.

Δεν ξέρω αν αυτή η νοοτροπία λύνει τα προβλήματα που παρουσιάζονται. Αυτή η νοοτροπία “δεν οδηγώ, για να μην υπάρχει κίνδυνος να τρακάρω”!

Χθες και σήμερα ο Δήμαρχος, κ. Κώστας Λύρος, αποφάσισε το κλείσιμο των σχολείων του δήμου Ι.Π. Μεσολογγίου: “H απόφαση λαμβάνεται προληπτικά λόγω κακοκαιρίας και με γνώμονα την ασφάλεια των μαθητών, των γονέων και του εκπαιδευτικού προσωπικού.”
Και επιπλέον, μαθαίνουμε ότι σε άλλες περιοχές της χώρας ή σε κάποια Γυμνάσια ή Λύκεια του Δήμου κάνουν τηλεκπαίδευση. Προαιρετικά; Από δική τους πρωτοβουλία; Δεν το ξέρω.

Γιατί κλείνουν, όμως, τα σχολεία; Γιατί, όμως, υπάρχει ο κίνδυνος να κινδυνεύσουν άνθρωποι; Λόγω κτιρίων και δρόμων που δεν είναι σωστά κατασκευασμένοι και δεν συντηρούνται, λόγω δέντρων που δεν έχουν κλαδευτεί όταν έπρεπε, λόγω υποδομών που δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Αλλά η λύση είναι “κλείσιμο”. “Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι”.

Σε αυτή τη χώρα όλος ο κοινωνικός μας βίος θα ρυθμίζεται από δω και πέρα από το 112, από ένα μήνυμα.

Η ευθύνη του επιτελικού κράτους είναι η αποστολή ενός sms. Αυτή είναι όλη κι όλη η ευθύνη του.

Εμείς, όμως, έχουμε τη δική μας, την ατομική ευθύνη.

Εμείς φταίμε αν πνιγούμε, γιατί δεν μείναμε σπίτι μας. “Μείνετε στους πάνω ορόφους για να μην πνιγείτε”. Κι όσοι δε μένουν στα ρετιρέ; Αυτοί που μένουν στα υπόγεια και στα ισόγεια πού να πάνε; Σπίτια τους κι αυτοί;

Εμείς φταίμε ακόμα κι αν καούμε, γιατί δεν αφήσαμε το σπίτι μας την ώρα που η πυρκαγιά ήταν σε διπλανά χωριά. Κι αν δεν σβήσουμε τη φωτιά μόνοι μας, το πολύ πολύ να καεί το σπίτι μας!

Εμείς φταίμε αν κολλήσουμε κορωνοϊό, γιατί δεν “μείναμε σπίτι”. Κι αν αρρωστήσουμε και δεν υπάρχει κατάλληλη περίθαλψη ή δωμάτιο σε ΜΕΘ “ας προσέχαμε” γιατί έπρεπε να “μείνουμε σπίτι”. Το μήνυμα από το 112 ήταν σαφές!

Εμείς φταίμε. Κανείς άλλος.

Τα κακοφτιαγμένα σχολεία, το προβληματικό σύστημα υγείας, οι δρόμοι που πλημμυρίζουν, τα σκουπίδια που επιπλέουν και σκορπίζονται, τα αδέσποτα που τριγυρίζουν… Όλα λύνονται αν αναλάβουμε την ευθύνη μας, την ατομική μας ευθύνη και “μείνουμε σπίτι”.

Η κυβέρνηση της νέας εποχής λύνει τα ζητήματα με sms.

Εμείς φταίμε. Κανείς άλλος.

Βάσω Ζ. Νικολογιάννη