Γράψαμε πρόσφατα στο etoliko.gr για τη διαμαρτυρία αγνώστου που πέταξε σκουπίδια στην είσοδο του σπιτιού δημοτικού συμβούλου στο Αιτωλικό. Σαν etoliko.gr καταδικάσαμε την πράξη, αφού ο άγνωστος καταφέρθηκε προσωπικά ενάντια του κ. Σωτηρακόπουλου, επιλέγοντας τον ιδιωτικό του χώρο. Η διαμαρτυρία είναι σημαντικό όπλο των πολιτών αρκεί να στρέφεται θεσμικά και όχι προσωπικά, όπως επισημάναμε.

Θα πει κάποιος “ναι, αλλά κάτι πρέπει να γίνει”.

Και θα έχει δίκιο.

Η περιοχή μας τον τελευταίο καιρό μοιάζει με σκουπιδότοπο και η μυρωδιά -για να μην πούμε για πιθανά θέματα δημόσιας υγείας- μάς κρατά με κλειστά παράθυρα και μας αναγκάζει να αποφεύγουμε συγκεκριμένες περιοχές.

Κρατάμε τις σκουπιδοσακούλες γεμάτες στο σπίτι μας για πάνω από 5 μέρες ή βγαίνουμε στη “γύρα” μέχρι να εντοπίσουμε έναν κάδο με έστω και λίγο χώρο. Όσοι από μας δεν πετάμε στους κάδους ανακύκλωσης δηλαδή ή απλά στο δρόμο…

Τα σκουπίδια μας, αρχικά, πήγαιναν στο Μεσολόγγι στο ΧΥΤΑ. Στη συνέχεια, και μετά την πυρκαγιά στο ΧΥΤΑ, κάποια σκουπίδια μεταφέρονταν στο ΧΥΤΑ Ναυπάκτου. Πλέον, ο ΧΥΤΑ στη Ναύπακτο νομίζω δε δέχεται άλλο τα σκουπίδια του δήμου μας, ή δέχεται λιγότερα. Άκουσα ότι εξετάζονται άλλες λύσεις, όπως να μεταφέρονται σε άλλους γειτονικούς ΧΥΤΑ ή να γίνει τουλάχιστον το Μεσολόγγι σταθμός μεταφόρτωσης, ώστε να αδειάζουν έστω οι κάδοι και να απομακρύνονται από την πόλη τα σκουπίδια. Και μετα… ο Θεός βοηθός… Με κάθε επιφύλαξη τα παραπάνω, αφού, δυστυχώς, δε γνωρίζω ούτε τη μέχρι τώρα διαδικασία, ούτε τις ενδεδειγμένες λύσεις.

Το σίγουρο είναι ότι το πρόβλημα είναι μεγάλο και πρέπει να επιλυθεί.

Το πρόβλημα με τα σκουπίδια, βέβαια, υπήρχε πάντα αλλά τον τελευταίο καιρό έχει γίνει αφόρητο.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, με βάση αυτά που διαβάζω δηλαδή, το πρόβλημα με τα σκουπίδια έχει λυθεί ήδη από την δεκαετία του 80 με ορθή διαχείριση και την κατάλληλη τεχνολογία. Ωστόσο, η χώρα μας καθώς και μεμονωμένοι Δήμοι, προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να βρουν λύσεις για το θέμα, όχι πάντα με επιτυχία.
Αυτή την φορά, τα σκουπίδια στην πόλη μας έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Ο τεράστιος αυτός όγκος δεν έχει αυτή τη στιγμή πού να πάει.

Το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από έναν μεμονωμένο δημοτικό σύμβουλο.

Δε δικαιολογώ κανέναν.

Πραγματικά πιστεύω ότι πρέπει να διαμαρτυρηθούμε, να κινητοποιηθούμε, να κάνουμε ό,τι μπορούμε, να δράσουμε συλλογικά για να δρομολογηθεί μια λύση το συντομότερο δυνατό. Η συλλογική δράση είναι το όπλο των κοινωνιών. Το ίδιο ισχύει και για άλλα θέματα, όπως το -μη πόσιμο- νερό μας.

Πριν κάποια χρόνια, ολόκληρος ο Δήμος Πύργου, με πρωτεργάτες τους μαθητές, οργάνωσαν μία πρωτόγνωρη για την πόλη πορεία. Σε αυτήν συμμετείχαν εκατοντάδες πολίτες, όλων των ηλικιών και διαφόρων επαγγελμάτων, κάνοντας στάση εργασίας από την δουλειά τους. Αυτοί, παρέδωσαν ψήφισμα διαμαρτυρίας στον Εισαγγελέα της πόλης και στις Δημοτικές Αρχές, ζητώντας άμεση λύση και δράση.

Δε λέω να κάνουμε το ίδιο. Δεν ξέρω ούτε τη διάθεση του κόσμου, ούτε την αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας μορφής διαμαρτυρίας.

Αλλά αν σκεφτόμαστε ο καθένας τον εαυτό του ή πώς θα εκδικηθούμε για την κατάσταση τον “υπεύθυνο”, πετώντας τα σκουπίδια μας ο ένας στην πόρτα του άλλου, το πρόβλημα δε θα λυθεί.

Χαρακτηριστικές άλλες μορφές διαμαρτυρίας είναι και οι πορείες, οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις, τα οδοφράγματα, η συλλογή υπογραφών, τα συλλαλητήρια, η άρνηση πληρωμής φόρων, το μποϊκοτάζ, το κλείσιμο των δρόμων και άλλες…

Η διαμαρτυρία σαν διαδικασία πειθούς χρησιμοποιείται όταν οι διαμαρτυρόμενοι, μη έχοντας την απαραίτητη ισχύ, επιχειρούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των ιθυνόντων ή και των ΜΜΕ με σκοπό να διαδοθεί το δίκαιο του αιτήματός τους και να αποκτήσουν συμμάχους μέσα στην κοινή γνώμη.

Πέρα από τα ΜΜΕ, οι διαμαρτυρόμενοι επιχειρούν να κερδίσουν τη συμπάθεια ισχυρότερων κοινωνικών ομάδων ή κινημάτων, με σκοπό να προωθήσουν τη δράση τους έναντι των Αρχών. «Η διαμαρτυρία αποτελεί τον πολιτικό πόρο όσων δε διαθέτουν ισχύ» (Della Porta και Diani, Lipsky).

Μέχρι, λοιπόν, να αποφασίσουμε κι εμείς οι ίδιοι σαν πολίτες τον τρόπο που θα το χειριστούμε ώστε να είναι αποτελεσματικός ή μέχρι να βρεθεί μια λύση από τις αρχές, ας βάλουμε το λιθαράκι μας μειώνοντας όσο μπορούμε τον όγκο των σκουπιδιών μας, κάνοντας ανακύκλωση, κομποστοποίηση ή ό,τι άλλο μπορούμε τελοσπάντων.

Εμείς, δυστυχώς, στην πλειονότητά μας, ούτε ανακύκλωση δεν μπορούμε να κάνουμε ακόμα. Οι μπλε κάδοι είναι μονίμως γεμάτοι με κανονικά σκουπίδια.

Αλλά να μην επαναπαυθούμε. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας. Είναι και δικό μας. Είναι όλων.

Βάσω Ζ. Νικολογιάννη