Ο τόπος μας είναι μέσα στο νερό, γύρω από αυτό, από πάνω του… Το Αιτωλικό είναι -οριακά- ένα νησί που όμως δεν μοιάζει με τα άλλα. Ή μάλλον καλύτερα, μοιάζει με πολλά αλλά ως προς τα αρνητικά.

Για παράδειγμα: Το σύνολο των ελληνικών νησιών έχουν ένα πολύ βασικό πρόβλημα. Δεν έχουν πόσιμο νερό!! Κακή ώρα όπως και εμείς εδώ πέρα με τη μόνη διαφορά οτι εδώ μπορούμε να φτιάξουμε το πρόβλημα. Στα άλλα νησιά όχι, ή τουλάχιστον όχι με την τεχνολογία που -μπορούμε- να έχουμε στη διάθεσή μας.

Άλλο παράδειγμα: Και τον δικό μας τον τόπο τον προτιμούν οι τουρίστες. Είτε συμπατριώτες μας είτε άνθρωποι από όλο τον κόσμο, ανά τακτά χρονικά διαστήματα κάνουν την εμφάνισή τους στο Αιτωλικό. Άλλοι με τροχόσπιτα, άλλοι με ποδήλατα και άλλοι με μηχανές. Άπαντες θα κάνουν τουλάχιστον μία στάση στον τόπο μας, επιλέγοντας πάντοτε τη συντροφιά της λιμνοθάλασσας για να πιούν ένα καφέ ή (αν υπάρχει γιατί είναι σπάνιο) ένα πιάτο φαγητό.

Εδώ μια παρένθεση. Τους τουρίστες στο Αιτωλικό δεν τους προστατεύει κανένας απολύτως, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους ντόπιους που μένουμε μόνιμα εδώ. Δεν νομίζω να συμβαίνει το ίδιο σε άλλα τουριστικά μέρη. Κλείνει η παρένθεση.

Το έχουμε ξαναγράψει. Αν ανοίξετε τα τηλέφωνά σας και μπείτε στους χάρτες, μόλις βρεθείτε πάνω από το Αιτωλικό θα χαμογελάσετε, έστω και χωρίς να το καταλάβετε. Είναι ένας τόσο όμορφος τόπος που λειτουργεί σχεδόν στον αυτόματο, από μόνος του. Η δική μας παρέμβαση τον έχει καταντήσει έτσι…

Τρίτο παράδειγμα: Στα άλλα νησιά πηγαίνεις στη θάλασσα όποτε σου κάνει κέφι και βουτάς. Εδώ υπάρχουν δύο επιλογές, έτσι όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον. Είτε που θα αδιαφορήσεις για αυτά που βλέπεις, θα τα απομακρύνεις και θα κάνεις το μπάνιο σου στη λιμνοθάλασσα (ΔΕΝ ΕΙΝAI ΘΑΛΑΣΣΑ!!!), είτε θα πάρεις το αυτοκίνητο και θα κάνεις πάνω από μισή ώρα για να βουτήξεις.

Και σε αυτό το θέμα έχουμε μεγάλο μερίδιο ευθύνης εμείς, οι κάτοικοι του Αιτωλικού. Αν δεν ζητήσεις δεν πρόκειται να λάβεις. Κι αν το κάνεις πρέπει να το κάνεις οργανωμένα και πάνω από όλα με καθολική συμμετοχή των ενδιαφερόμενων, δηλαδή όλων των Αιτωλικιωτών. Αλλιώς θα έχουμε τα αποτελέσματα που είχαμε και με το σκατόνερο που έτρεχε πριν λίγα χρόνια στις βρύσες μας.

Τότε που είχαμε τη μεγάλη ευκαιρία να καταφέρουμε να πιούμε και πάλι νερό από τα σπίτια μας αλλά… Ούτε εκατό άτομα στις συνελεύσεις… Φταίμε λοιπόν για όλα όσα δεν μας αρέσουν. Και δεν πρόκειται να αλλάξουν αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς την άθλια κουλτούρα με την οποία έχουμε μπολιαστεί.

Είμαστε ο πιο ανάποδος κόσμος. Το “κόσμημα” του Αιτωλικού, που είναι η παραλία του, τυγχάνει(;;;) να είναι πιο άδεια από ποτέ. Αυτό από μόνο του δείχνει το μέγεθος της καταθλιπτικής ατμόσφαιρας που έχει ριζώσει στον τόπο. Ένα καφέ-μπαρ και ένα ξενοδοχείο (πάλι καλά που έχουμε και ένα) υπάρχουν για τους χειμερινούς μήνες.

Κοινώς τρεις και κλαμπανίζανε που μας αρέσει να λέμε εδώ πέρα…

Ναι αλλά το κλαμπάνισμα κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει και να πάμε παρακάτω. Αλλά επειδή έχω βαρεθεί τα ευχολόγια, βάζω μια τελεία σε τούτο το κείμενο και ελπίζω να προβληματίσω όπως προβληματίζομαι. Αυτά…

Μιχάλης Βελτσίστας

*Απαγορεύεται ρητά η οποιαδήποτε χρήση, αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, φόρτωση (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά ή περιληπτικά του περιεχομένου του δικτυακού τόπου, χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του etoliko.gr*