Σήμερα θα γράψω για τη γειτονιά.

Όχι οποιαδήποτε γειτονιά, ούτε κάποια γειτονιά του Αιτωλικού.

Αν και στον τόπο μας έχουμε όντως υπέροχες γειτονιές, γειτονιές βγαλμένες από παλιά μυθιστορήματα, από παλιές ελληνικές ταινίες.

Σήμερα, όμως, θα γράψω για τη γειτονιά της Αλεξάνδρου Σβώλου, στη Θεσσαλονίκη, την οποία ανακάλυψα τυχαία ακούγοντας ένα podcast.

Η Πρωτοβουλία Γειτονιάς της Αλεξάνδρου Σβώλου δραστηριοποιείται από το 2013, πραγματοποιώντας διάφορες πολιτιστικές και συμμετοχικές δράσεις. 

Αποτελείται από ένα πολύμορφο κράμα ανθρώπων και λειτουργεί με οριζόντιες οργανωτικές δομές. 

Σε καθημερινό επίπεδο αναζητά τρόπους με τους οποίους η Γειτονιά θα γίνει πιο ζωντανή και δημιουργική. Έτσι, συνδυάζει τη συλλογική γνώση της κοινότητας και αξιοποιεί τις ικανότητες του τοπικού δημιουργικού κεφαλαίου της Γειτονιάς. 

Ακολουθώντας συγκεκριμένα και μεθοδολογικά βήματα, επιχειρεί να συμβάλει στην καλλιέργεια της ταυτότητας της Γειτονιάς και στην εμπέδωση μιας περισσότερο συμμετοχικής κουλτούρας

Αυτό το πλαίσιο έχει ως επίκεντρο την ενίσχυση της ποιότητας ζωής που μέσα από την συμμετοχή, την αυτοοργάνωση και την πολιτιστική έκφραση, στοχεύει στην σύνδεση των κατοίκων με την Γειτονιά και τα λεγόμενα αστικά κοινά. (Από τη σελίδα της στο Facebook).


Πρόκειται για μια κίνηση που με ενθουσίασε και με εξέπληξε γιατί δεν είχα ακούσει ξανά κάτι παρόμοιο.

Αυτή η συμμετοχική κουλτούρα που τόσο λείπει από τη σημερινή εποχή, από τη ζωή μας!

Δεν ξέρω τα προβλήματα ή τις προκλήσεις που έχουν αντιμετωπίσει ή αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που ασχολούνται με αυτή τη δράση, βλέπω, όμως, μια απίστευτη διάθεση και θέληση για δημιουργία κοινότητας, για βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων.

Αυτό το Σαββατοκύριακο, μετά από δυο χρόνια αποχής λόγω κορωνοιού, στη Γειτονιά της Αλεξάνδρου Σβώλου επιστρέφει και το «Δείπνο της Άνοιξης».

Με κεντρικό σύνθημα «Ζω τη Γειτονιά μου. Συμμετέχω και Διεκδικώ», το «Δείπνο της Άνοιξης» έρχεται για να γιορτάσει την ολοκλήρωση και το άνοιγμα του Πάρκου Τσέπης!!


Ούτε τα Πάρκα Τσέπης είχα ξανακούσει!

Είναι, λοιπόν, χώροι πρασίνου μικρής κλίμακας που σπάνια ξεπερνούν τα 600 τ.μ. και απευθύνονται στο ευρύ κοινό, είτε βρίσκονται σε δημόσιο είτε σε ιδιωτικό χώρο.

Τα Πάρκα Τσέπης δεν στοχεύουν στην εξυπηρέτηση μιας ολόκληρης πόλης, αλλά συνδέονται άμεσα με την γειτονιά που τα φιλοξενεί καλύπτοντας τις ανάγκες της ή συνδέονται σε ένα ευρύτερο λειτουργικό δίκτυο Πάρκων Τσέπης, μέσω πεζοδρόμων, «πράσινων» διαδρομών και ποδηλατοδρόμων, παρέχοντας εύκολη πρόσβαση και χρήση σε όλους τους ενδεχόμενους χρήστες. Εξαιτίας του ευκαιριακού σχηματισμού τους ενδέχεται να έχουν θεματικό χαρακτήρα εξυπηρετώντας καλύτερα συγκεκριμένες χρήσεις και τμήμα του κοινωνικού συνόλου (π.χ. ως μέρος ξεκούρασης, παιχνιδιού, αθλητισμού, πολιτιστικών δρώμενων).

Αφορούν, βέβαια, σε μεγάλες πόλεις με έλλειψη πρασίνου, υποθέτω, αλλά είναι μια αρκετά καλή επιλογή για τις γειτονιές αυτές.

Δεν ξέρω αν θα ήταν υλοποιήσιμη μια τέτοια “πρωτοβουλία γειτονιάς” στον  τόπο μας.

Δεν ξέρω καν τι απαιτείται για μια τέτοια πρωτοβουλία.

Ξέρω, όμως, ότι υπάρχουν συμπολίτες μας που παλεύουν για αυτόν τον τόπο, οπότε σκέφτηκα να δώσω λίγη έμπνευση, να δώσω ένα χειροκρότημα στους ήρωες που συνεχίζουν να παλεύουν.  

Καλή συνέχεια και καλή δύναμη σε όσους συνεχίζουν να σκέφτονται συλλογικά!

Βάσω Νικολογιάννη


*Απαγορεύεται ρητά η οποιαδήποτε χρήση, αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, φόρτωση (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά ή περιληπτικά του περιεχομένου του δικτυακού τόπου, χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του etoliko.gr*