Έλα να πάμε στο νησί, η μάνα σου, εγώ και συ“, λέει το γνωστό τραγούδι. Να δεις που φέτος για πρώτη φορά, το συγκεκριμένο άσμα λέει την πάσα αλήθεια. Γιατί μετά από ενάμιση μήνα που ξεκίνησε η θερινή περίοδος, δηλαδή αυτή του τουρισμού, ακόμα δεν έχουν γεμίσει τα νησιά.

Να πω την αλήθεια δεν έχω ιδέα πως αποφασίζουν και πως ενεργούν οι ξένοι τουρίστες. Αν έρχονται με “πακέτα” διαμονής και φαγητού, αν πάνε διακοπές όπως κάναμε κάποτε εμείς, δηλαδή χύμα στο κύμα, ή αν δεν τους καίγεται καρφί. Αν δεν το καταλάβατε η συζήτηση έχει να κάνει με το οικονομικό και μόνο με αυτό…

Το μόνο σίγουρο είναι οτι υπάρχει πρόβλημα ακόμα και σε περιοχές που ούτε καν σου πάει στο μυαλό. Όπως για παράδειγμα η Σαντορίνη, η “πρωτεύουσα” του ελληνικού, θερινού τουρισμού -μαζί με τη Μύκονο-. Πριν από λίγες μέρες εκεί ήμουν και έπαθα μεγάλη πλάκα! Άδειοι οι δρόμοι, χαλαρή κίνηση στα μαγαζιά, τουλάχιστον σε όσα πρόλαβα να ρίξω μια ματιά.

Καμία σχέση με αυτό που έχουμε όλοι στο μυαλό μας, οτι δηλαδή από Μάιο μέχρι Σεπτέμβριο δεν έχεις που να κλείσεις για να μείνεις, που να παρκάρεις το αυτοκίνητο, που να… στριμωχτείς για να κάνεις μια βουτιά. Κι αν είναι έτσι τα πράγματα σε μέρη όπως η Σαντορίνη που πηγαίνουν στον αυτόματο πιλότο το καλοκαίρι, φανταστείτε τι συμβαίνει στην υπόλοιπη χώρα.

Αφήστε δε τις τιμές των καταλυμάτων που εκτοξεύτηκαν σε σχέση με πέρυσι. Δεκαπέντε ευρώ πάνω το δωμάτιο, στο ίδιο μέρος, στον ίδιο ιδιοκτήτη, τις ίδιες ημερομηνίες. Δηλαδή εξήντα ευρώ παραπάνω τα τέσσερα βράδια. Σχεδόν πληρώνεις και… μία μέρα ακόμα, με βάση τις περσινές τιμές, μόνο που φέτος δεν θα μείνεις τόσο πολύ.

Και κάπου εδώ μπαίνει στην κουβέντα μας και ο κοινωνικός τουρισμός. Αυτό το παραμύθι της κακιάς ώρας που θα στείλει -και καλά- διακοπές όλους τους Έλληνες. Το παράπονό μου δεν έχει να κάνει με τα ξενοδοχεία και τις περιοχές που καλύπτονται από το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Άλλωστε αυτό είναι το “καλό” μέρος της ιστορίας αφού η διαμονή είναι εντελώς δωρεάν.

Όμως για να πας σε ένα νησί πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάποιο μέσο. Είτε πλοίο είτε αεροπλάνο και αυτό ανάλογα με τον προορισμό σου. Και εδώ έχουμε το πρόβλημα του κοινωνικού τουρισμού. Η επιδότηση αφορά αποκλειστικά και μόνο τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, αλλά αυτό δεν είναι θέμα, παίρνεις το καράβι και πας. Δεν είναι οτι ο κ*λος σου έχει μάθει μόνο να πετάει στον ελληνικό ουρανό.

Το ζήτημα είναι οτι ένας οικογενειάρχης που θέλει να πάει διακοπές με τη φαμίλια του και χρησιμοποιεί τον κοινωνικό τουρισμό -γιατί άλλος τρόπος δεν υπάρχει-, πρέπει να καταβάλλει το 25% του συνόλου των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων. Ξέρω οτι πολλοί θα πείτε οτι είναι μικρό το ποσό και οτι όλοι μπορούν να πληρώσουν ένα πχ πενηντάρικο. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Το αυτοκίνητο θέλει καύσιμα για το ταξίδι. Η φαμίλια πρέπει να φάει στο νησί ή τέλος πάντων εκεί που έχει επιλέξει να πάει. Αυτά δεν είναι έξοδα; Ή μήπως μπορούμε να πληρώσουμε αυτά και μας λείπουν λίγα ψιλά για τα υπόλοιπα; Επομένως δεν υπάρχει κοινωνικός τουρισμός αλλά εν μέρει κοινωνικός τουρισμός. Σαν να σου λέει το κράτος: “Θα βάλουμε από μισά λεφτά για να πας διακοπές“. Λες και έχω τα μισά για να μου λείπουν άλλα τόσα…

Τουλάχιστον έφτασε το καλοκαίρι και έχουμε το δικαίωμα να ονειρευόμαστε θάλασσες, νησιά, γαλήνη και αλμύρα. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα αυτά. Να πραγματοποιήσουμε, δηλαδή, το… όνειρο των διακοπών οι οποίες έχουν γίνει απαγορευτικές για τον Έλληνα. Έχουν καταντήσει ένα όνειρο θερινής νυκτός που θα ‘λεγε και ο Σαίξπηρ.

Μιχάλης Βελτσίστας

*Απαγορεύεται ρητά η οποιαδήποτε χρήση, αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, φόρτωση (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά ή περιληπτικά του περιεχομένου του δικτυακού τόπου, χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του etoliko.gr*