Έχει ξαναγίνει Γύρος της Λιμνοθάλασσας;

Τις τελευταίες ημέρες με ρωτούν ξανά και ξανά:

«Γιατί πήρατε τον αγώνα του Μάκη;»

«Γιατί κάνετε δύο αγώνες στο Αιτωλικό με λίγες μέρες διαφορά;»

«Ποιος είναι τελικά ο αυθεντικός Γύρος της Λιμνοθάλασσας;»

Μάλιστα, στον αγώνα στο Νεοχώρι, το Acheloos Run, με σταμάτησαν τρεις διαφορετικοί άνθρωποι για να με ρωτήσουν:

«Γιατί δεν συνεννοείστε;»

Οπότε θα τα πω όλα εδώ -με μεγάλη δυσκολία γιατί δε θέλω διχόνοιες και δικαστήρια στα social media…

Ας τα πούμε λοιπόν όλα από την αρχή.

Όχι για να αποδείξουμε ποιος έχει δίκιο, αλλά για να είμαστε σίγουροι ότι ξέρουμε ακριβώς τι έχει συμβεί, χωρίς θεωρίες συνωμοσίας και βιαστικά συμπεράσματα. (και θα γράψω σαν Βάσω κι όχι σαν εκπρόσωπος του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Αιτωλικού)

Γιατί υπάρχει κάτι που θέλω να ξεκαθαρίσω από την πρώτη παράγραφο:

Κανείς μας δεν διεκδικεί την πατρότητα ενός αγώνα.

Δεν ανακαλύψαμε ούτε το τρέξιμο ούτε τη λιμνοθάλασσα.

Κι όλη αυτή η προσπάθεια δεν γίνεται για να αποδείξουμε ποιος ήταν πρώτος.

Γίνεται για τον τόπο μας.

Ναι, έχουν ξαναγίνει «Αγώνες Λιμνοθάλασσας»

Κι ο άνθρωπος που έχει συνδέσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον το όνομά του μ’ αυτούς τους αγώνες είναι ο Μάκης Σαραντάρας.

Αυτό όχι μόνο δεν το αμφισβητούμε, αλλά θεωρώ σημαντικό να αναγνωρίζεται.

Ο Μάκης έχει παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στο δρομικό κίνημα του Αιτωλικού κι έχει διοργανώσει αγώνες επί σειρά ετών, από εποχές μάλιστα που το running δεν είχε τη σημερινή δημοφιλία.

Πολλοί από εμάς έχουμε συμμετάσχει στους αγώνες του, τους έχουμε στηρίξει, έχουμε σταθεί στις εκκινήσεις τους, ακόμα κι όταν ήμασταν μόνο 6 συμμετέχοντες!!

Προσωπικά δεν έχω κανέναν λόγο να αφαιρέσω ούτε μία γραμμή απ’ αυτή την ιστορία.

Η αναγνώριση όμως της προσφοράς κάποιου δεν σημαίνει ότι η ιστορία πρέπει να σταματήσει σ’ εκείνον.

Έχει ξαναγίνει ο ΠΕΡΙΜΕΤΡΙΚΟΣ γύρος;

Εδώ είναι που δημιουργείται μια σύγχυση.

Γιατί άλλο πράγμα η ονομασία «Γύρος Λιμνοθάλασσας Αιτωλικού» και άλλο η πραγματοποίηση ολόκληρου του περιμετρικού γύρου της λιμνοθάλασσας.

Επειδή ακούστηκαν διάφορες εκδοχές -ακόμη κι ότι είχε πραγματοποιηθεί περιμετρικός γύρος πριν από πολλά χρόνια- προσπάθησα να το ερευνήσω όσο περισσότερο μπορούσα.

Έψαξα παλιές προκηρύξεις, δημοσιεύματα, αποτελέσματα και αναφορές προηγούμενων διοργανώσεων. Μέχρι και παλιές έντυπες δημοσιεύσεις. Ρώτησαν κι ανθρώπους που γνωρίζουν την τοπική δρομική ιστορία.

Υπάρχουν καταγεγραμμένοι αγώνες 10 χλμ., 12 χλμ., 12,3 χλμ. κι άλλες διαδρομές που έφεραν την ονομασία «Γύρος Λιμνοθάλασσας» ή «Αγώνας δρόμου Λιμνοθάλασσας».

Μέχρι τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, δεν έχω βρει ούτε τεκμηριωμένη καταγραφή οργανωμένου αγώνα ούτε συγκεκριμένη μαρτυρία ανθρώπου που να λέει «ναι, συμμετείχα σε αγώνα που έκανε ολόκληρο τον περιμετρικό γύρο της λιμνοθάλασσας» και να μπορεί να μας δώσει περισσότερα στοιχεία.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να έχει γίνει. Δεν μπορείς να αποδείξεις ότι κάτι δεν συνέβη πριν από 20 ή 25 χρόνια απλώς επειδή δεν το βρίσκεις σήμερα στο Google ή επειδή δεν το θυμάται κάποιος.

Γι’ αυτό, αν κάποιος έχει τρέξει στο παρελθόν ολόκληρο τον περιμετρικό γύρο της λιμνοθάλασσας σε οργανωμένο αγώνα, αν υπάρχει φωτογραφία, προκήρυξη, χάρτης, αποτελέσματα, δημοσίευμα εφημερίδας, μετάλλιο ή οποιοδήποτε άλλο υλικό, θα ήθελα ειλικρινά να το μάθουμε και για ιστορικούς λόγους και με μεγάλη μας χαρά θα το δημοσιεύσουμε.

Γιατί αν έχει γίνει, προσθέτει ένα κομμάτι από την ιστορία του τόπου μας που σήμερα δεν έχουμε καταγεγραμμένο.

Γιατί δημιουργήσαμε άλλον Σύλλογο;

Κι εδώ υπάρχει ένα κομμάτι της ιστορίας που ίσως δεν γνωρίζουν αρκετοί.

Όταν το 2021 ξεκινήσαμε να συζητάμε τη δημιουργία ενός οργανωμένου συλλόγου δρομέων στο Αιτωλικό, πήγαμε κατευθείαν, πριν κάνουμε οποιαδήποτε κίνηση, στον Μάκη Σαραντάρα.

Ακριβώς επειδή γνωρίζαμε και σεβόμασταν την προηγούμενη ιστορία. Η πρώτη μας σκέψη ήταν να δούμε αν μπορούσε να ενεργοποιηθεί ξανά ο υπάρχων σύλλογος και να προχωρήσουμε όλοι μαζί.

Δεν βρέθηκε κοινός τρόπος λειτουργίας. Ένα από τα βασικά σημεία στα οποία υπήρχε διαφορετική αντίληψη ήταν η λειτουργία με μέλη, εκλογικές διαδικασίες και εκλεγμένη διοίκηση. Για εμάς αυτό ήταν απαραίτητο, αφού είχαμε ήδη μιλήσει με 40 άτομα που επιθυμούσαν να προχωρήσει η διαδικασία.

Αφού δεν κατέστη δυνατό να συμφωνήσουμε, τότε προχωρήσαμε στη δημιουργία ενός νέου αθλητικού σωματείου.

Έτσι δημιουργήθηκαν οι Δρομείς Υγείας Αιτωλικού.

Όχι απέναντι σε κάποιον. Ούτε, φυσικά, για ν’ αντικαταστήσουν κάποιον.

Αλλά επειδή περίπου 40 άνθρωποι αποφασίσαμε ότι θέλουμε έναν σύλλογο που θα λειτουργεί συλλογικά, επίσημα, θα οργανώνει δράσεις και θα προσπαθεί να δημιουργεί πράγματα για τον τόπο.

«Και γιατί δεν συνεννοείστε;»

Αυτή είναι ίσως η ερώτηση που με δυσκολεύει περισσότερο.

Γιατί η εύκολη απάντηση θα ήταν να μιλήσω εκ μέρους της άλλης πλευράς.

Δεν θέλω να το κάνω.

Μπορώ να μιλήσω μόνο για όσα κάναμε εμείς.

Κι εμείς προσπαθήσαμε να υπάρξει κοινή πορεία πριν ακόμη δημιουργηθεί ο δικός μας Σύλλογος.

Από τότε δεν θεωρήσαμε ποτέ ότι για να υπάρξουμε εμείς πρέπει να εξαφανιστεί κάποιος άλλος.

Δεν θέλουμε το μονοπώλιο του τρεξίματος στο Αιτωλικό.

Μακάρι να γίνονται περισσότεροι αγώνες.

Μακάρι να υπάρχουν περισσότερες αθλητικές δράσεις.

Μακάρι να τρέχουν περισσότεροι άνθρωποι.

Αλλά η συνεννόηση κι η συνεργασία χρειάζονται δύο πλευρές.

Γιατί λοιπόν δύο 23άρια μέσα σε λίγες ημέρες;

Αν κάποιος δει σήμερα το αγωνιστικό ημερολόγιο και δει δύο αγώνες 23 χιλιομέτρων στο Αιτωλικό τόσο κοντά χρονικά, καταλαβαίνω απόλυτα την απορία του.

Κι εγώ πιθανότατα το ίδιο θ’ αναρωτιόμουν.

Υπάρχει όμως μια σημαντική πληροφορία που λείπει απ’ αυτή τη συζήτηση:

Όταν εμείς σχεδιάσαμε τον αγώνα μας, δεν υπήρχαν δύο αγώνες 23 χιλιομέτρων.

Γνωρίζαμε ότι στο πλαίσιο της Γιορτής Ψαριού υπήρχε ο καθιερωμένος αγώνας του Μάκη.

Και ακριβώς γι’ αυτό δεν επιλέξαμε τη Γιορτή Ψαριού.

Δεν θέλαμε να πέσουμε πάνω στο 10άρι του. (Γιατί στην αρχική προκήρυξή του ΔΕΝ περιλαμβανόταν αγώνας 23 χιλιομέτρων.)

Εμείς σχεδιάζαμε κάτι διαφορετικό: τον πλήρη περιμετρικό γύρο της λιμνοθάλασσας, περίπου 23 χιλιομέτρων.

Κι η ημερομηνία του δεν επιλέχθηκε τυχαία.

Στο πλαίσιο του σχεδιασμού μιλήσαμε με ανθρώπους από τα Γιάννενα, το Νεοχώρι, την Πάτρα, κι άλλες περιοχές με συλλόγους που συνεργαζόμαστε, καθώς και με την Αθλητική Ομοσπονδία που μας καλύπτει.

Κοιτάξαμε το αγωνιστικό καλεντάρι της ευρύτερης περιοχής και την περίοδο προετοιμασίας για τον Μαραθώνιο της Αθήνας.

Θέλαμε τα 23 χιλιόμετρα να βρίσκονται σε ένα σημείο που να έχει προπονητικό νόημα. Να μπορεί ο αγώνας να λειτουργήσει και ως ένα δυνατό long run για κάποιον που προετοιμάζεται για μαραθώνιο, αφήνοντάς του παράλληλα τον απαραίτητο χρόνο αποκατάστασης.

Η ημερομηνία μας δεν επιλέχθηκε σε σχέση με τον αγώνα του Μάκη. Επιλέχθηκε σε σχέση με τον αθλητή και το αγωνιστικό καλεντάρι.

Αυτό ήταν το σκεπτικό μας. Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Χωρίς στρατηγικές εναντίον κανενός. Χωρίς δόλο.

Αρχίσαμε να στήνουμε έναν αγώνα απ’ το μηδέν.

Άδειες, εγκρίσεις, κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, χρονομέτρηση, χορηγοί, μπλούζες, μετάλλια, εθελοντές. Και χαρτούρα. Πολλή χαρτούρα. Και λίγη ακόμη χαρτούρα για τη χαρτούρα!

Ώρες εθελοντικής δουλειάς κι αρκετά έξοδα (ακόμα και προσωπικά) για να δημιουργηθεί μια διοργάνωση απ’ την αρχή.

Κι αφού ο δικός μας αγώνας των 23 χιλιομέτρων είχε ήδη σχεδιαστεί και ανακοινωθεί, προστέθηκε μεταγενέστερα κι αγώνας 23 χιλιομέτρων μια εβδομάδα πριν…

Δεν γνωρίζω για ποιον λόγο αποφασίστηκε αυτό.

Και δεν πρόκειται να αποδώσω κίνητρα ή δόλο σε κανέναν.

Ζητώ όμως να ισχύσει ακριβώς το ίδιο και για εμάς.

Να μη μας αποδίδεται δηλαδή η πρόθεση ότι «πήγαμε να πάρουμε τον αγώνα του Μάκη».

Γιατί όταν πήραμε τις αποφάσεις μας, αυτά ήταν τα δεδομένα που είχαμε μπροστά μας.

Μήπως έπρεπε να είχαμε επιλέξει άλλη ημερομηνία;

Ειλικρινά; Δεν ξέρω.

Και δεν έχω κανένα πρόβλημα να το παραδεχτώ.

Μπορεί του χρόνου, έχοντας πλέον την εμπειρία αυτής της διοργάνωσης, ν’ αποφασίσουμε ότι πρέπει να γίνει νωρίτερα ή αργότερα. Ούτως ή άλλως είμαστε συλλογικό όργανο κι αποφασίζουμε με συνελεύσεις και ψηφοφορίες για όσα κάνουμε.

Μπορεί να αλλάξουμε πράγματα, να διορθώσουμε.

Αυτό κάνουν, άλλωστε, όσοι δημιουργούν: δοκιμάζουν, αξιολογούν και προχωρούν καλύτερα.

Αναρωτιέμαι όμως και κάτι ακόμη.

Αν είχαμε επιλέξει μια εντελώς διαφορετική ημερομηνία -τον Μάιο, για παράδειγμα- είμαστε σίγουροι ότι δεν θα υπήρχαν πάλι αντιδράσεις;

Το αναρωτιέμαι ειλικρινά, γιατί το έχουμε ήδη ζήσει.

Στον αγώνα του Ντολμά, μια διοργάνωση που ανατέθηκε στον Σύλλογό μας απ’ το Δήμο, βρεθήκαμε ξανά με δύο αγώνες την ίδια ημέρα.

Κι εκεί δεν είχαμε επιλέξει εμείς να τοποθετήσουμε αυθαίρετα έναν αγώνα δίπλα σε κάποιον άλλον.

Μας είχε ανατεθεί η διοργάνωση. Κι όμως, καταλήξαμε πάλι με δύο παράλληλους αγώνες. Δεν θα ερμηνεύσω το γιατί.

Αλλά γι’ αυτό δυσκολεύομαι πλέον να πιστέψω ότι όλη αυτή η συζήτηση μπορεί να λυθεί απλώς βρίσκοντας μια «σωστή» Κυριακή στο ημερολόγιο.

Ένας αθλητικός σύλλογος πρέπει να μπορεί να δρα. Να οργανώνει. Να δοκιμάζει. Να κάνει ενδεχομένως και λάθος επιλογές και να τις διορθώνει.

Δεν μπορεί όμως κάθε φορά που αποφασίζει να κάνει μια δράση να πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι η ίδια του η δραστηριότητα δεν αποτελεί επίθεση σε κάποιον άλλον.

Και τελικά, για ποιον γίνονται όλα αυτά;

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο κομμάτι που χάνεται μέσα στη συζήτηση για το ποιος «πήρε» τον αγώνα ποιου.

Ο Γύρος της Λιμνοθάλασσας δεν είναι προσωπική μου διοργάνωση.

Δεν υπάρχει ένας ιδιώτης πίσω από τον αγώνα που προσπαθεί να κερδίσει κάτι από έναν άλλον ιδιώτη.

Υπάρχει ένα αθλητικό σωματείο που δημιουργήθηκε από περίπου 40 ανθρώπους με μέλη κι επισήμως εκλεγμένη διοίκηση.

Υπάρχουν εθελοντές. Κι υπάρχουν άνθρωποι που προσφέρουν χρόνο και δουλειά χωρίς να πληρώνονται για να γίνουν πράγματα στο Αιτωλικό.

Τα έσοδα του αγώνα πηγαίνουν στο αθλητικό σωματείο.

Κι από εκεί επιστρέφουν στις δράσεις και στα έργα που σχεδιάζουμε για τον τόπο μας. Αυτό είναι το «κέρδος» που διεκδικούμε.

Να μπορέσουμε να κάνουμε περισσότερα. Περισσότερες αθλητικές δράσεις, περισσότερες ευκαιρίες για παιδιά κι ενήλικες να ασχοληθούν με την άσκηση.

Παρεμβάσεις κι έργα που ήδη σχεδιάζουμε.

Να φέρουμε ανθρώπους στο Αιτωλικό. Να γνωρίσουν τη λιμνοθάλασσα. Να μείνουν, να φάνε, να πιουν έναν καφέ, να επιστρέψουν.

Και την επόμενη ημέρα του αγώνα να έχει μείνει κάτι περισσότερο από μερικές φωτογραφίες τερματισμού.

Όλη αυτή η προσπάθεια γίνεται για τον τόπο.

Ποιος είναι λοιπόν ο «αυθεντικός» αγώνας;

Ειλικρινά, δεν με ενδιαφέρει να υπάρχει απάντηση.

Γιατί κανείς δεν διεκδικεί την πατρότητα ενός αγώνα.

Ο Μάκης Σαραντάρας έχει τη θέση του στην αθλητική ιστορία του Αιτωλικού. Την έχει κερδίσει μέσα από χρόνια παρουσίας και διοργανώσεων. Δεν θέλουμε να του την πάρουμε.

Ο δικός μας Σύλλογος δημιουργήθηκε το 2021 και γράφει τη δική του ιστορία.

Η μία δεν χρειάζεται να σβήσει την άλλη για να υπάρχει.

Κι ίσως τελικά το «ποιος είναι ο αυθεντικός;» να είναι η λάθος ερώτηση.

Ίσως πρέπει να ρωτήσουμε:

Τι αφήνει ο καθένας πίσω του;

Τι κερδίζει το Αιτωλικό;

Πόσους ανθρώπους φέραμε στον τόπο;

Πόσα παιδιά κάναμε να θέλουν να τρέξουν;

Ποιες δράσεις δημιουργήσαμε;

Τι έργο αφήσαμε όταν κατέβηκαν οι αψίδες και μαζεύτηκαν τα χρονόμετρα;

Γιατί σε έναν τόσο μικρό τόπο είναι πραγματικά κρίμα να καταφέρνουμε να χωριζόμαστε ακόμη και για κάτι που θα έπρεπε να μας ενώνει.

Και είναι ακόμη μεγαλύτερο κρίμα να δίνουμε προς τα έξω την εικόνα ενός τόπου που τσακώνεται για το ποιος δικαιούται να τρέξει γύρω από τη λιμνοθάλασσά του.

Η λιμνοθάλασσα δεν ανήκει σε κανέναν μας. Ούτε το τρέξιμο. Ούτε η ιστορία.

Η ιστορία χωράει κι αυτούς που άνοιξαν τον δρόμο. Αλλά κι αυτούς που τον συνεχίζουν.

Κι, ευτυχώς, κι αυτούς που θα έρθουν μετά απ’ όλους μας.

Οπότε ας κάνουμε αυτό για το οποίο ξεκινήσαμε εξαρχής.

Ας τρέξουμε.

Όχι ο ένας απέναντι στον άλλον.

Αλλά, επιτέλους, για τον ίδιο τόπο.