Το ’74 κέρδισαν τη «μάχη» αλλά όχι τον «πόλεμο»
Το παρακάτω κείμενο το έγραψα την άνοιξη του 2018 για την τοπική εφημερίδα Αιτωλικού, «τα γιοφύρια».
Η αρχή έγινε το 1972, όπου η τότε κυβέρνηση αποφάσισε και διέταξε τη χρήση των νερών της Λίμνης Λυσιμαχείας για να ποτιστούν οι καλλιέργειες της περιοχής. Μιλάμε για εποχή δικτατορίας και δημαρχίας Μοσχανδρέου στο Αιτωλικό. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μεγάλες ποσότητες νερών, και όχι μόνο νερών, να ρίχνονται στη λιμνοθάλασσα μας. Τις συνέπειες αυτής της απόφασης τις έζησαν στην αρχή οι κάτοικοι του Αιτωλικού τότε, αλλά τις βιώνουμε και εμείς σήμερα.
Οι Αιτωλικιώτες μετά από δύο χρόνια, το 1974, κινητοποιήθηκαν και αντέδρασαν στην παραπάνω απόφαση βλέποντας την πόλη τους να ερημώνει και να φθίνει. Έκαναν το πρόβλημα του τόπου γνωστό στην ευρύτερη Ελλάδα με επιστολές και δημοσιεύματα σε εφημερίδες της περιοχής, «Εθνική Ηχώ», αλλά και της Αθήνας, «Ακρόπολις» και «Απογευματινή». Κατάφεραν να πιέσουν καταστάσεις και να σταματήσει η διοχέτευση νερού στις λιμνοθάλασσες.
Στις φωτογραφίες βλέπετε τα δημοσιεύματα της εποχής, με τίτλους «S.O.S. από το Αιτωλικό» – «ΠΝΙΓΕΤΑΙ ΣΤΑ δηλητήρια Η “ΜΙΚΡΗ ΒΕΝΕΤΙΑ” ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ», «Η Λιμνοθάλασσα του Κ. Παλαμά πάει… για πνίξιμο», «Θα σωθεί το Αιτωλικό;», τα οποία μιλούν για την αλλαγή του λιμνοθαλάσσιου οικοσυστήματος και της οικονομίας της πόλης μας.
Συγκεκριμένα για τη μείωση των ποσοτήτων ψαριών, τη μείωση του αριθμού των επισκεπτών της πόλης μας για τα ιαματικά της λουτρά αλλά και για την εμφάνιση μεγάλων όγκων φυκιών καθώς και καλαμιών, βατραχών και νεροφιδιών. Επιπλέον, αναφέρουν ότι το Αιτωλικό αρχίζει και μετατρέπεται σε «νεκροταφείο» και η λιμνοθάλασσα σε βάλτο.
Τέλος, βλέποντας μεγάλες ποσότητες φυκιών σήμερα στην ανατολική Νίσοβα, καλαμιές σε όλες οι ακτές της πόλη μας, βατράχια και νεροφίδα οπουδήποτε στη λιμνοθάλασσα και την πόλη να ερημώνει, καταλαβαίνουμε την ορθότητα των λόγων των συμπατριωτών μας τότε.
Ο αγώνας συνεχίζεται επειδή κανένας υπεύθυνος. Δήμος, Περιφέρεια, Φορέας Διαχείρισης, Κεντρική Διοίκηση, δεν έδωσε ένα τέλος στη ρίζα του προβλήματος. Είναι λοιπόν χρέος όλων μας να υποχρεώσουμε τους υπεύθυνους να βρουν λύση. Να σταματήσουμε επιτέλους την πηγή του προβλήματος, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα. Το Λιμνοθαλάσσιο Πάρκο Αιτωλικού είναι η ΖΩΗ του Αιτωλικού. Χωρίς λιμνοθάλασσα το Αιτωλικό δεν υπάρχει και απλώς θα αργοπεθάνει.
Οκτώ χρόνια μετά, ουσιαστικά, η κατάσταση παραμένει η ίδια. Τίποτα δεν έχει αλλάξει για τη λιμνοθάλασσά μας. Συνεχίζει να αργοπεθαίνει, παρά τα χρήματα που έχουν ανακοινωθεί ότι θα διατεθούν για τη διάσωσή της.
Το πρόβλημα, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είναι οικονομικό, αλλά πολιτικό. Και εξηγούμαι.
Οι περισσότεροι πολιτικοί που εκλέγονται από την Αιτωλοακαρνανία και καταλαμβάνουν θέσεις στα ανώτερα επίπεδα της πολιτικής εξουσίας (περιφέρεια, βουλευτές, υπουργοί) προέρχονται από την περιοχή του Αγρινίου και όχι του Μεσολογγίου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δίνεται συχνά προτεραιότητα στα προβλήματα και στις ανάγκες των δικών τους εκλογικών ακροατηρίων. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι περίπου πέντε χιλιάδες ψήφοι του Αιτωλικού δεν φαίνεται να είναι αρκετές για να προκαλέσουν το ενδιαφέρον που απαιτείται για την επίλυση ενός τόσο σοβαρού προβλήματος.
Ο «πόλεμος» για τη σωτηρία της λιμνοθάλασσας ξεκίνησε το 1974, όταν συμπολίτες μας αγωνίστηκαν με επιμονή, κόπο και προσωπικές θυσίες, ανατρέποντας τα δεδομένα και διεκδικώντας το δίκιο τους. Κέρδισαν μια «μάχη», αλλά όχι τον «πόλεμο». Η λιμνοθάλασσα δεν σώθηκε.
Μέχρι και σήμερα, τα νερά από τη λίμνη Λυσιμαχία εξακολουθούν να καταλήγουν στη λιμνοθάλασσά μας, ενώ νέες πηγές ρύπανσης έρχονται να επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την ήδη επιβαρυμένη κατάστασή της. Τα χρόνια περνούν, τα προβλήματα παραμένουν και η περιβαλλοντική υποβάθμιση συνεχίζεται.
Η απουσία των αρμόδιων αρχών και φορέων —του Δήμου, της Περιφέρειας, του Φορέα Διαχείρισης και της κεντρικής διοίκησης— αλλά και των περισσότερων αξιωματούχων της περιοχής μας από τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των κατοίκων του Αιτωλικού, τον προηγούμενο μήνα, με αίτημα την εξυγίανση της λιμνοθάλασσας, στέλνει ένα απογοητευτικό μήνυμα.
Η ανάδειξη του προβλήματος στα κεντρικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και η ουσιαστική ενημέρωση των κατοίκων της πόλης μας και ολόκληρης της περιφέρειας, είναι πλέον μονόδρομος. Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις και οι υποσχέσεις. Χρειάζεται πίεση, δημόσιος διάλογος, διαρκής διεκδίκηση και, πάνω απ’ όλα, συγκεκριμένες πράξεις.
Η μάχη έχει δοθεί ΞΑΝΑ στο παρελθόν και κερδήθηκε.
Οπότε, ας μην επενδύουμε άλλο στα λόγια των πολιτικών, τόσα χρόνια μείναμε στα λόγια και όχι στα έργα. Ας μην περιμένουμε πολιτικούς σωτήρες που ενδεχομένως ενδιαφέρονται περισσότερο για την πολιτική τους σταδιοδρομία παρά για το μέλλον του τόπου μας. Ας παραδειγματιστούμε από το παρελθόν μας, τους συμπολίτες μας, τους συγγενείς μας, που αγωνίστηκαν και διεκδίκησαν όσα θεωρούσαν δίκαια. Ας ενωθούμε για να «πολεμήσουμε» ΞΑΝΑ για τον τόπο μας.
Οι ψαράδες δεν πρέπει να είναι μόνοι τους. Το φορτίο αυτό δεν χρειάζεται να πέσει πάνω τους. Ο καθένας μας από δικό του μετερίζι και Όλοι μαζί ας αγωνιστούμε.
Γιατί η λιμνοθάλασσα δεν είναι υπόθεση λίγων. Είναι η φυσική μας κληρονομιά, η ταυτότητά μας και το μέλλον των επόμενων γενεών.
Γιατί «Θέλουμε θάλασσα καθαρή», όπως μου είπε ο μικρός Μάριος.
Σπυρίδων Δ. Σταράμος
Όλα τα άρθρα σε αυτή την ιστοσελίδα προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή, διανομή ή μετάδοση του περιεχομένου χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του συντάκτη. Για οποιαδήποτε χρήση του υλικού, παρακαλούμε επικοινωνήστε με τον διαχειριστή της ιστοσελίδας.
Διάβασε επίσης:
