Η ανακάλυψη μιας αποικίας ιππόκαμπων στη λιμνοθάλασσα του Αιτωλικού, από τον Λάμπρο Χαρέλο, έφερε στο προσκήνιο ένα ζήτημα που μέχρι τώρα περνούσε απαρατήρητο: τη μοναδική βιοποικιλότητα ενός από τα σημαντικότερα υγροτοπικά οικοσυστήματα της περιοχής, ανοίγοντας παράλληλα τη συζήτηση για το αν ο καταδυτικός τουρισμός θα μπορούσε να αποτελέσει νέο πυλώνα ανάπτυξης για το Αιτωλικό.
Το θέμα, που έχει προβληθεί και σε ενημερωτικά δίκτυα του εξωτερικού, απέκτησε ευρύτερη απήχηση τις τελευταίες μέρες, όταν ο αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, Παναγιώτης Σακελλαρόπουλος, αναφέρθηκε δημόσια στους ιππόκαμπους του Αιτωλικού, χαρακτηρίζοντάς τους μοναδικό φυσικό θησαυρό και ξεχωριστό συγκριτικό πλεονέκτημα για την τουριστική ταυτότητα της Περιφέρειας. Στις δηλώσεις του έγινε λόγος για οικοτουρισμό, καταδυτικό τουρισμό, περιβαλλοντική και επιστημονική εκπαίδευση.
Οι ιππόκαμποι του Αιτωλικού είναι ένα ζωντανό κομμάτι της λιμνοθάλασσας, ένα σπάνιο φυσικό στοιχείο που μπορεί, αν προστατευθεί και αξιοποιηθεί σωστά, να γίνει σημείο αναφοράς για ολόκληρη την περιοχή.
Σύμφωνα με τον Ο.ΦΥ.ΠΕ.Κ.Α., η περιοχή του Εθνικού Πάρκου περιλαμβάνει λιμνοθάλασσες, γλυκόβαλτους, αλμυρόβαλτους, λασποτόπια, ρηχές ακτές και αμμοθίνες, με την καθαρά υγροτοπική έκταση να ανέρχεται σε περίπου 190.000 στρέμματα. Μέσα σ’ αυτό το τοπίο, οι πελάδες, οι παραδοσιακοί αλιευτικοί οικισμοί, η αλιευτική παράδοση και η πλούσια ορνιθοπανίδα συνθέτουν ήδη μια ισχυρή φυσική και πολιτιστική ταυτότητα. Η παρουσία των ιππόκαμπων προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο μοναδικότητας σε έναν τόπο που έχει ήδη πολλά να δείξει.
Στο σημείο αυτό η ιδέα ενός καταδυτικού πάρκου αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πρόκειται για ένα μοντέλο που έχει ήδη εφαρμοστεί επιτυχημένα σε άλλες περιοχές της Μεσογείου, συνδυάζοντας προστασία του οικοσυστήματος με τουριστική αξιοποίηση. Οι ιππόκαμποι, βέβαια, είναι ευαίσθητοι οργανισμοί και τα είδη Hippocampus hippocampus και Hippocampus guttulatus θεωρούνται από την IUCN σχεδόν απειλούμενα, με τους πληθυσμούς τους να εμφανίζουν πτωτικές τάσεις στη Μεσόγειο.
Άρα το ζητούμενο δεν είναι απλώς “να φέρουμε κόσμο”, αλλά να φτιάξουμε ένα πλαίσιο που θα προστατεύει πρώτα το οικοσύστημα και μετά θα το αναδεικνύει. Με επιστημονική παρακολούθηση, κανόνες πρόσβασης, συνεργασία φορέων, τοπικής αυτοδιοίκησης, ειδικών επιστημόνων και ανθρώπων που γνωρίζουν τη λιμνοθάλασσα από μέσα.
Το Αιτωλικό έχει μπροστά του μια σπάνια ευκαιρία. Το θέμα είναι να μη μείνει σε μια ωραία ανάρτηση που κοινοποιήθηκε, σχολιάστηκε και ξεχάστηκε μέχρι την επόμενη αφορμή. Η ανακάλυψη του Λάμπρου Χαρέλου, πέρα από την επιστημονική της αξία, είναι μια υπενθύμιση ότι ο τόπος έχει ήδη τον θησαυρό. Απλώς χρειάζεται να τον δούμε σοβαρά και να μην τον αφήσουμε πάλι για “κάποια στιγμή”.
