Κυριακή, 22 Νοεμβρίου, 2026
ΑρχικήΑπόψειςΚαι Τρέχω και Φτάνω

Και Τρέχω και Φτάνω

Πως είναι άραγε να τερματίζεις έναν αγώνα μεγάλης απόστασης τελευταία;

Άβολο, σίγουρα άβολο αλλά και διασκεδαστικό ταυτόχρονα!

Είχα την την τύχη να πάρω μέρος στον 1ο γύρο Λιμνοθάλασσας Αιτωλικού που διοργάνωσαν οι Δρομείς Υγείας Αιτωλικού, την Κυριακή 4/10. Έχω πολλές σκέψεις που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, άλλωστε είχα άπλετο χρόνο (3 ώρες παρά 3 λεπτά για την ακρίβεια) σχεδόν μόνη με τις σκέψεις μου! Το καλοκαίρι, μια φίλη αποφάσισε να προετοιμαστεί για τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας και μια άλλη φίλη, με πολλούς Μαραθώνιους στο βιογραφικό της, είπε δεν μπορώ να την αφήσω μόνη της.

Ραντεβού λοιπόν 5.45 , έλεγε το μήνυμα. Ποια θα ήμουν εγώ που θα μπορούσα να λείπω απ’ αυτό το ραντεβού;

Έτσι κάπως χωρίς δεύτερη σκέψη και με πολλά πολύ πρωινά ξυπνήματα και πολλές αγαπημένες φίλες να προστίθενται στη παρέα, πέρασε το καλοκαίρι! Και κάπου στα μέσα Σεπτεμβρίου πήρα την απόφαση να δηλώσω συμμετοχή στον αγώνα που γινόταν δίπλα στο σπίτι μου. Και ξαφνικά έρχεται ένα μήνυμα: «Να σου πω κάτι τρελό; Θα δηλώσω συμμετοχή στα 23χλμ», και έτσι απέκτησα και running buddy, γιατί τις Μαραθωνοδρόμες που να τις έφτανα; Γενικά έχω κάμποσες συμμετοχές σε αγώνες, κυρίως 5χλμ , ποτέ όμως δεν έχω τρέξει στον τόπο μου. Γι’ αυτό η χαρά της αναμονής ήταν μεγάλη και αφού δόθηκε στο σύνθημα της εκκίνησης και είπαμε και δυο τρεις καλημέρες πριν καν συμπληρώσουμε 500μ έγινε ακόμη μεγαλύτερη.

Ανυπομονούσα να περάσω από μέρη που μόνο με το αυτοκίνητο είχα δει ως τώρα. Αυτό είναι και το βασικό στοιχείο που με ενθουσιάζει στους αγώνες, ότι μπορείς να κινηθείς πεζός σε σημεία που δεν έχεις πρόσβαση διαφορετικά. Η διαδρομή ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Ειδικά το σημείο που βρίσκεται στα Μπάνια της Στάμνας, ακριβώς απέναντι από το Αιτωλικό, ήταν μαγικό. Ξεχώριζε το μικρό νησάκι και η θάλασσα έλαμπε. Στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής βρισκόμασταν παραλίμνια. Λίγο μετά τη μέση το τοπίο αλλάζει και περάσαμε μέσα από καταπράσινους λόφους κάτω από το χωριό του Αϊ -Λιά για να καταλήξουμε λίγο πριν το εξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής και τις λυτρωτικές κατηφόρες που σε βγάζουν και πάλι δίπλα στη θάλασσα. Τα τελευταία 2χλμ ήταν ακριβώς στο πλάι στης λιμνοθάλασσας, με τα τελευταία τα 300μ να σε βρίσκουν πάνω στη δυτική γέφυρα.

Όπως είπα και στην αρχή τερμάτισα τελευταία, όμως δεν έμεινα καθόλου μόνη στην διαδρομή. Ένα περιπολικό καθώς κι ένας εθελοντής με αυτοκίνητο ήταν πίσω μου καθόλη την διάρκεια του αγώνα, ενώ συνεχώς πηγαινοέρχονταν μηχανές με εθελοντές για να δουν αν χρειάζομαι κάτι ή να κάνουν ένα αστείο.

Στο μυαλό μου γύριζε συνεχώς πως τους καθυστερώ, σε κάποιο σημείο της διαδρομής είπα στον αστυνομικό «Με συγχωρείτε, θα αργήσουμε» κι εκείνος μου απάντησε πως «Μετάλλιο θα έπρεπε να παίρνουν οι τελευταίοι, που δεν τα παρατάνε». Κάπως έτσι ξεκλείδωσε το μυαλό μου και γύρισε η σκέψη μου στη κόρη μου κ στο γιο μου που με περίμεναν στον τερματισμό, στις φίλες και στους γονείς μου. Κάπως έτσι έφτασα στα τελευταία 3χλμ, με την σκέψη «τουλάχιστον δεν κάθομαι στον καναπέ μου και απολαμβάνω τον υπέροχο τόπο μου». Κι εκεί εμφανίστηκε και η Μυρτώ, που ήρθε να με βρει με το ποδήλατο, και ο Δημήτρης, ο γείτονας, και η Ζωή με το αμαξίδιο και τον μπαμπά της και μόλις άρχισα να ακούω την μουσική και τις φωνές από το μικρόφωνο είπα «Έφτασα σπίτι». Πλησίασα την κυρία που είχα σε όλη τη διαδρομή μπροστά μου κι εκείνη εντυπωσιασμένη από τη θέα μου είπε «Τι φοβερή διοργάνωση; Κινηματογραφική παραγωγή ο τερματισμός μας». Μα πραγματικά πόσες φορές έχεις την τύχη να τερματίσεις έναν αγώνα περνώντας πάνω από μια γέφυρα σε λιμνοθάλασσα; «Είδατε σε το όμορφο τόπο ζούμε;» της απάντησα. Και σαν να μην είχαν προηγηθεί 22.5χλμ , η δύναμη και η χαρά επέστρεψε. Και έγινε ακόμη μεγαλύτερη καθώς στην τελευταία άκουγα το όνομά μου συνεχώς και μπράβο και χειροκροτήματα και το κορίτσι μου με περίμενε 3 ώρες και μου άπλωσε το χεράκι της να τερματίσουμε μαζί. Και όσο πλησιάζω και κοιτώ ευθεία, εκεί ακριβώς πίσω από την γραμμή τερματισμού το running buddy μου με περίμενε με μια αγκαλιά μεγάλη. Και έπειτα κι άλλες αγκαλιές, φιλιά και χαμόγελα. Μπορεί να μην μάθω ποτέ πως είναι να ανεβαίνεις στο βάθρο αλλά μετά από αυτή την εμπειρία, ανέβηκε δύο- τρία σκαλιά ψηλότερα η ψυχή μου, γιατί στην τελική και τρέχω και φτάνω, κι αυτό δεν αφορά μόνο τους δρόμους.

Αν δεν σας έπεισα του χρόνου να δοκιμάσετε να ζήσετε αυτό το μικρό ταξίδι, μην δηλώσετε συμμετοχή, δεν θα περάσετε καλά.

Υ.Γ. Ιδιαίτερο ευχαριστώ στην φίλη runnermοm, Βάσω Νικολογιάννη, που επέλεξε το «Και τρέχω και φτάνω» για να τυπωθεί στις σακούλες που μοιράστηκαν στους συμμετέχοντες. Είναι καιρός πια να καταλάβουμε πως όσες φορές λέμε «Τρέχω και δεν φτάνω» είναι ψέματα. Γιατί στο τέλος της μέρας, έχουμε δώσει ένα κομμάτι του εαυτού μας και σίγουρα φτάσαμε κάπου μακρύτερα από την εκκίνηση.

Άρα ΚΑΙ ΤΡΕΧΩ ΚΑΙ ΦΤΑΝΩ!

Σοφία Τσίντζου


Όλα τα άρθρα σε αυτή την ιστοσελίδα προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή, διανομή ή μετάδοση του περιεχομένου χωρίς την προηγούμενη γραπτή συγκατάθεση του συντάκτη. Για οποιαδήποτε χρήση του υλικού, παρακαλούμε επικοινωνήστε με τον διαχειριστή της ιστοσελίδας.

Διάβασε επίσης:

Προηγούμενο άρθρο
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ